شايد کمتر کسی فکر می کرد که روزی نام کشور تونس در دنيای مجازی، از فيس بوک گرفته، تا وبلاگ ها و وبسايت های تحليلی، نقل محفل کسانی شود که دغدغه شان جنبش سبز، و حرکت اعتراضی مدنی در ايران است.
هفته گذشته و پس از پيروزی انقلاب موسوم به ياس در تونس، و کناره گيری زين العابدين بن علی از قدرت، پس از ۲۳ سال رياست جمهوری، صفحات کاربران ايرانی در شبکه های اجتماعی پر شد از جمله ها و عبارات مختلفی مبنی بر مقايسه جنبش سبز ايران، و قيام مردم تونس.
يکی از عباراتی که بيش از همه در اين ارتباط به چشم می خورد، عبارت «تونس تونست، ايران نتونست» بود؛ عبارتی کنايه آميز از موفقيت تونسی ها در خلع قدرت از رئيس جمهورشان، و در مقابل، عدم موفقيت جنبش سبز ايران در کنار گذاشتن دولت محافظه کار محمود احمدی نژاد.
هفته گذشته و پس از پيروزی انقلاب موسوم به ياس در تونس، و کناره گيری زين العابدين بن علی از قدرت، پس از ۲۳ سال رياست جمهوری، صفحات کاربران ايرانی در شبکه های اجتماعی پر شد از جمله ها و عبارات مختلفی مبنی بر مقايسه جنبش سبز ايران، و قيام مردم تونس.
يکی از عباراتی که بيش از همه در اين ارتباط به چشم می خورد، عبارت «تونس تونست، ايران نتونست» بود؛ عبارتی کنايه آميز از موفقيت تونسی ها در خلع قدرت از رئيس جمهورشان، و در مقابل، عدم موفقيت جنبش سبز ايران در کنار گذاشتن دولت محافظه کار محمود احمدی نژاد.
در گفت و گو با «رسول نفيسی»، استاد جامعه شناسی در دانشگاه استرير واشينگتن، تلاش کرديم که پاسخی برای اين پرسش بيابيم: چرا «تونس تونست، اما ايران نتونست»؟ و اينکه آيا اساسا امکان مقايسه تحولات اخير تونس و ايران وجود دارد؟
